Jak udowodnić, że dokument istniał w określonym dniu?
Aby udowodnić, że dokument istniał w określonym dniu, wylicz jego skrót i wyślij go do zaufanego urzędu znacznika czasu, który zwróci podpisany token wiążący ten skrót z poświadczanym przez siebie momentem. Ten token jest dowodem, który strona trzecia może sprawdzić, nie musząc ci wierzyć. Data w twoim systemie plików, bazie danych czy metadanych dokumentu nie jest dowodem, ponieważ to ty ją kontrolujesz.
Problem z własnymi datami
Każda data, jaką możesz przedstawić o własnym dokumencie, została wytworzona przez ciebie. Znacznik czasu systemu plików, kolumna „utworzono” w bazie danych, data wydrukowana na pierwszej stronie, metadane w pliku PDF: wszystkie pozostają pod kontrolą strony, która chce, by w nie uwierzono.
To nie zarzut, lecz struktura problemu. Audytor, kontrahent czy sąd nie odróżnią daty uczciwej od wygodnej, gdy obie pochodzą z tego samego miejsca. Spory o wcześniejsze użycie, daty wejścia umów w życie, terminy wypowiedzenia, początek okresów przechowywania i roszczenia z zakresu własności intelektualnej zależą właśnie od tego, i to lata później.
Jak rozwiązuje to zaufany znacznik czasu
RFC 3161 opisuje niewielki protokół o dużych konsekwencjach.
- Wylicz skrót dokumentu. Kryptograficzna funkcja skrótu tworzy odcisk o stałej długości. Każda zmiana w dokumencie, choćby jednego bajtu, daje zupełnie inny odcisk.
- Wyślij wyłącznie skrót. Żądanie trafia do urzędu znacznika czasu, czyli strony trzeciej prowadzącej usługę podpisu. Sam dokument nigdy nie opuszcza twoich systemów, więc metoda działa też dla materiałów, których nie wolno ci udostępniać.
- Odbierz podpisany token. Urząd zwraca token z twoim skrótem i czasem, podpisany własnym kluczem.
- Przechowuj token razem z dokumentem.
To, co token ustala, jest precyzyjne i warto powiedzieć to precyzyjnie: dokładnie ta treść istniała najpóźniej w tym momencie i od tego czasu się nie zmieniła. To ograniczenie jednostronne. Dowodzi, że dokument nie jest młodszy niż znacznik czasu. Nie dowodzi, że nie jest starszy.
Żeby działało jeszcze za dziesięć lat
To część, którą większość wdrożeń pomija, i zawodzi ona po cichu.
Token znacznika czasu weryfikuje się względem certyfikatu urzędu. Certyfikaty są ważne od roku do trzech lat. Aby w 2035 roku zweryfikować token wystawiony w 2026, rygorystyczna weryfikacja potrzebuje trzech rzeczy, które istnieją dziś, a wtedy już nie: pełnego łańcucha certyfikatów w ówczesnej postaci, statusu unieważnienia z chwili podpisania oraz algorytmu wciąż uznawanego za bezpieczny.
Zachowaj więc materiał weryfikacyjny obok tokenu, w momencie jego tworzenia. Okresowe ponowne oznaczanie czasem aktualnym algorytmem, zanim poprzedni osłabnie, przedłuża życie całego łańcucha. Żadnej z tych rzeczy nie da się zrobić wstecz.
Gdzie mieści się SealDoc
SealDoc domyślnie żąda znacznika czasu RFC 3161 dla każdego przetwarzanego dokumentu, zapisuje łańcuch skrótów SHA-384 i zapis łańcucha nadzoru, a wynik dostarcza jako plik PDF/A-3B, z pakietem dowodowym dla każdego dokumentu na żądanie. Do urzędu znacznika czasu trafia wyłącznie skrót, więc dokument pozostaje w europejskiej infrastrukturze.
Ostatnio sprawdzono: